லாக் டவுன் – 5

லாக் டவுன் – 5

லாக் டவுன்
ஆர்த்தி ரவி

அத்தியாயம் 05:

இரவு இரண்டு மணி கடந்து இருந்தது. அந்த நேரத்திலே அஜீரணம் காரணமாகத் தூக்கத்தில் இருந்து அலெக்ஸ் விழித்துக் கொண்டான்.

“மணி ரெண்டரை தானா?”

மொபைலை எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டே அலுத்துக்கொண்டான்.

“நெஞ்சைக் கரிக்குதே! இதுக்குத் தான் சைனீஸ் சாப்பாட்டை அவாய்ட் பண்ணுறது. இன்னைக்கு வேற வழியில்லாம மாட்டிக்கிட்டேன்.”

மாலையில் அலுவலகத்தில் இருந்து அவனுடைய நண்பர்கள் சிலருடன் டின்னர் சாப்பிடப் போயிருந்தான். எல்லோரும் சைனீஸ் உணவகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க, வேறு வழியின்றி அலெக்ஸ்ஸூம் அதையே சாப்பிட்டான்.

அவனுக்குச் சில உணவகங்களில் சாப்பிடுவது ஒத்துக் கொள்வதில்லை. இப்போது அவதியில் ஏப்பம் ஏப்பமாக வந்து கொண்டிருந்தது. கட்டிலருகே இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலில் பாதியைக் காலி செய்தான்.

சில நிமிடங்கள் சென்றும் ஏப்பம் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லை.

‘தண்ணி குடிச்சாலும் போக மாட்டேங்குது! பிரிட்ஜ்ல சோடா எதுவும் இருக்கான்னு பார்க்கலாம்.’

நொந்தபடி தன்னுடைய படுக்கையறையில் இருந்து அலெக்ஸ் வெளியே வந்தான்.

‘குங்குமப் பூவே கொஞ்சும் புறாவே
குங்குமப் பூவே கொஞ்சும் புறாவே
தங்கமே உன்னைக் கண்டதும் இன்பம்
பொங்குது தன்னாலே…’

“சந்திரபாபு இந்த நேரம் பாடிட்டு இருக்காரு?”

அவர்கள் வீட்டில் இவ்வளவு பழைய பாடலைப் பார்க்க யார் இருக்கிறார்கள்? அதுவும் தமிழில்…?

‘போக்கிரி ராஜா போதுமே தாஜா
போக்கிரி ராஜா போதுமே தாஜா
பொம்பளை கிட்டே ஜம்பமா வந்து
வம்புகள் பண்ணாதே…’

யாரோ ஹீரோயின் ஒருத்தி, சந்திரபாபுவின் காதைத் திருகுவதைப் பார்த்தபடி கூடத்தின் இருக்கைகள் அருகே வந்தான். வினித் தொலைகாட்சியை அணைக்க மறந்திருப்பான்… நினைத்துக்கொண்டான்.

ஓடிக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துவிட்டு, தொலைகாட்சியை அணைக்க இவன் ரிமோட்டை எடுக்க எத்தனித்தான். அப்போது தான் மெல்லிய விளக்கொளியின் பின்னணியில், இருக்கையில் சாய்ந்திருக்கும் வினித் கண்களில் பட்டான்.

“என்னடா இந்த நேரத்திலே? அதுவும் இந்தப் பாட்டைப் பார்த்திட்டு?”

ஆச்சரியம் அலெக்ஸ்ஸின் குரலில்.

வினித்தை நண்பனின் அரவம் எட்டியது போலில்லை. அவனுடைய பேச்சும் காது துவாரத்தினுள் புகுந்த மாதிரி இல்லை.

தொலைகாட்சிக்கு முன்பு உட்கார்ந்து இருந்தவனின் முகம் வேறு பக்கம் பார்த்திருக்க,

‘டிவி பார்த்திட்டே தூங்கிட்டானா?’ அலெக்ஸ் யோசித்தான்.

“இருக்காதே…” சொல்லிக்கொண்டு வினித்தின் பக்கவாட்டில் நின்று பார்த்தான். அவனுடைய கண்ணிமைகள் பப்பரப்பா என்று திறந்திருக்க,

“அடப்பாவி! எங்கடா பார்த்திட்டு இருக்கே?” சத்தமாகக் கேட்டான்.

அலெக்ஸ்ஸின் குரல் உயர்ந்து ஒலித்ததில் திடுக்கிடலுடன் தன் நிலை கலைந்தான் வினித்.

“என்ன அலெக்ஸ்… என்ன கேட்டே? நீ இன்னும் தூங்கலையா?”

குரலின் கரகரப்பைச் சரி செய்துகொண்டு கேட்டான் வினித். கடைசிக் கேள்வியைக் கேட்டதும் கடுப்பான அலெக்ஸ் நண்பனை முறைத்துக்கொண்டே சொன்னான்.

“அந்த வெற்றுச் சுவரையே வெறிச்சிட்டு இருக்கியா… அதான், நாளைக்கு அதிலே எதுவும் இண்டீரியர் பண்ணப் போறியான்னு கேட்டேன் மச்சி.”

நக்கலுடன் பேசி நிற்கிறவனையே பார்த்தாலும் பதில் சொல்லாமல் வினித் அமைதியாக இருந்தான்.

ஏப்பம் வந்து கொண்டிருப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல்…

“என்னைத் தூங்கலையான்னு கேட்கிற நீ, இந்த நேரத்திலே எதுக்குப் பூதம் போல உட்கார்ந்திருக்கே?”

அலெக்ஸ் கேட்டதும் இப்போது வினித் சொன்னான்…

“ஒன்னுமில்லை அலெக்ஸ்.”

“ஒன்னுமில்லாம எதுக்கு நடுநிசியைத் தாண்டி உட்காரணும்? எந்திரிச்சி உள்ளே போய்த் தூங்கு.”

“தூக்கம் வரலை. அதான் சும்மா டிவி பார்த்திட்டு இருந்தேன்டா.”

“டிவி பார்த்திட்டா இருந்தே? அட… பம்பாய்காரனுக்குப் பழைய சந்திரபாபு பாட்டுல என்ன புது இன்டெரெஸ்ட்? நம்புற மாதிரி இல்லையே மச்சி!”

வினித் தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சியை அப்போது தான் கவனித்தான். உதட்டைப் பற்களால் அழுத்தியபடி ரிமோட்டைத் தேட, அது அலெக்ஸ்ஸின் கையில் இருந்தது. வலது கையை நீட்டி, சற்று எட்டி அதனைப் பறித்தவன் சொன்னான்…

“நான் டிவியை ஆஃப் பண்ணிட்டு போறேன். நீ முதல்ல உன் ஏப்பத்தைப் போய் ஆஃப் பண்ணு. பயமா இருக்கு அந்தச் சத்தம். மான்ஸ்டர் ஒன்னு வந்து கிட்டக்க நிற்கிறாப்போல இருக்கு.”

“நானா மான்ஸ்டரு? போடா போடா!”

அவன் சொன்ன கமெண்டில் காண்டான அலெக்ஸ், நண்பனின் முதுகில் கையை வைத்துத் தள்ளிவிட்டான்.

வினித் தன்னுடைய படுக்கையறையை நோக்கிப் போக, அலெக்ஸ் நண்பனின் முதுகை வெறித்தான்.

‘எப்பவும் கூலாக இருப்பான். என்னாச்சு இப்போ?’

என்ன தான் வினித் நார்மலாக இருப்பது போலக் காட்டிக் கொண்டாலும், அலெக்ஸ் அந்தச் செய்கையை நம்பவில்லை. யோசனையுடனேயே போய்க் குளிர்சாதனப்பெட்டியைத் திறந்தான்.

மறுநாள் வார விடுமுறையாக இருக்க, ஒன்பது மணிக்கு மேலே விழித்து எழுந்தான் வினித். எழுந்ததும் முதல் வேலையாக மொபைலில் அழைத்துப் பேசினான்.

முதல் அழைப்பில் புன்சிரிப்புடன் கலகலப்பாகப் பேசினான்.

“அச்சா…”

அடிக்கடிச் சொல்லிச் சிரித்தான்.

“ஐஸாகை கியா?” (அப்படியா?)

வியந்த குரலில் கேட்டுக் கொண்டான். அவனுடைய முகத்தில் மென்மை குழைந்து பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருந்தான். முன் தினத்தின் வருத்தம் மறைந்திருந்தது. எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் அவன் பேசும் அழைப்பு… இன்றும் அப்படியே.

முதல் அழைப்பில் பேசிவிட்டு வைத்தவன், அடுத்த அழைப்பில் கனிவும் சிந்தனையுமாகப் பேசினான். சில நிமிடங்களின் இறுதியில் சொன்னான்.

“ஆப் பீ அப்னா தப்பயத் மே தியான் ரக்கியே…” (நீங்களும் உங்க உடம்பைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கோங்க.)

பேசி வைத்ததிற்கு அப்புறம் அவனுடைய முகம் சிறு கவலையைக் காட்டியது. ஆனால் அதிலேயே உழலாமல் தன்னுடைய வேலைகளில் இறங்கினான். தன்னுடைய அறையை ஒதுங்க வைத்துச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினான்.

இவன் மொபைலில் கடைசியாகப் பேசியது சமையலறைக்குள் காஃபி போட்டுக்கொள்ளச் சென்ற அலெக்ஸ்ஸின் காதுகளையும் எட்டியது.

சற்று நேரத்திற்குப் பின்னர் அழுக்குத் துணிகளுடன் வெளியே வந்த வினித்திடம் கேட்டான்…

“எப்படி இருக்காங்க மச்சி. எதுவும் பிரச்சனையா?”.

“எப்பவும் போலத்தான். பிரச்சனை எல்லாம் எதுவுமில்லை.”

முறுவலுடன் சொல்லிவிட்டு வாஷிங் மெஷினில் துணிகளைப் போட்டு, அதனை இயக்கிவிட்டு வந்தான்.

தனக்குப் பிடித்த மாதிரி தேநீர் தயாரிப்பில் இறங்கினான். காஃபியை உறிஞ்சியபடி சமையலறை மேடையில் சாய்ந்து நின்ற அலெக்ஸ் கூர்ந்து வினித்தைப் பார்த்துக் கேட்டான்…

“எதுவோ ஒன்னு உன்னை வருத்துற மாதிரி தெரியுது. என்ன மச்சி அது?”

சென்னைக்கு வேலை எடுத்து வந்த சில மாதங்களில் இருந்து வினித்திற்கு அலெக்ஸ்ஸைத் தெரியும். கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடப் பழக்கம் இருவருக்கிடையில்.

அந்த உரிமையில் கேட்டுவிட்டான். நண்பர்களாக இருப்பினும்; ஒரே வீட்டைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் எப்போதும் அவரவர்க்கு உள்ள எல்லையை மதித்து நடந்து கொள்வர். இருவரும் சில விசயங்களை மனம்விட்டும் பேசிக் கொள்வதுண்டு.

இதுவரை இருவருக்குள் இருக்கும் இந்தப் புரிதல் வினித்தைப் பதில் சொல்ல உந்தியது.

அடுப்பில் கொதிக்க ஆரம்பித்த தண்ணீரில் இஞ்சித்துண்டை நறுக்கிப் போட்டபடி வினித் சொன்னான்…

“சைவி, என்னைப் பார்த்து ‘எப்போ கல்யாணம் செய்துக்கலாம்’னு கேட்டா.”

மிகுந்த சங்கடம் தென்பட்டது அவனுடைய முகத்தில்.

“என்ன!”

ஒன்றிரண்டு வினாடிகள் அதிர்ச்சியுடன் நின்றிருந்த அலெக்ஸ் மெதுவான குரலில் கேட்டான்…

“இது எப்போ நடந்தது… நீ என்ன பதில் சொன்னே அவளுக்கு?”

“ஒரு வாரம் இருக்கும்டா. நான் என்ன சொல்லி இருப்பேன்னு உனக்குத் தெரியாதா?”

“…”

இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் நின்றிருந்தனர்.

ஒரு பெருமூச்சுடன் வினித் தேநீரில் கவனமானான். கொதித்து வந்த தேயிலைத் தண்ணீரை வடிகட்டி விட்டு, அதிலே அலெக்ஸ் காய்ச்சி வைத்திருந்த பாலைக் கொஞ்சமாக ஊற்றிக் கொண்டான்.

பின்னர்ச் சிறிதளவு சர்க்கரை சேர்த்துப் பருகிப் பார்த்து விட்டு, உணவுக் கூடத்தில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டான்.

அவனுக்கு எதிரே இருக்கும் ஓர் இருக்கையைப் பின்னுக்கு இழுத்துப் போட்டுத் தானும் உட்கார்ந்து கொண்டான் அலெக்ஸ். நண்பனின் முகம் பார்த்துச் சொன்னான்…

“இது ரொம்ப சென்சிடிவ் விசயம் மச்சி…”

“தெரியும் டா. அதான் ஃபீல் பண்றேன். நான் ஒரு பிரண்டா தான் சைவியை நினைச்சு பழகிட்டு வர்றேன். இந்த மாதிரி அவளுக்கு எப்படித் தோணிச்சுன்னு புரியலை. எந்த இடத்திலே தப்பாகிப் போச்சுன்னு யோசிச்சு யோசிச்சு தலை வெடிக்கிற அளவுக்குக் குழப்பமா இருக்குடா.”

“நீ பிரண்டா நினைச்சு அவகிட்ட பேசிப் பழகுறேன்னு எனக்கும் தெரியும். ஆனால், அவ அதை வேற மாதிரி நினைச்சிட்டா. உன் அக்கறையும் அன்பும் அவளுக்குப் பிடிச்சிப் போய், அதுவே உன் மேலே ஈர்ப்பை வரவழைக்கக் காரணமாயிருக்கு. அவளையும் தப்பா நினைக்க முடியலை.”

“டேய் நான் அப்படி வித்தியாசமா நடந்துக்கலையே. அவ மத்தவங்க மாதிரி கலகலப்பா இல்லைன்னு நல்லா பேசி சிரிக்க வச்சேன். யார்கிட்டேயும் பழக யோசிச்சு தனியாவே இருந்தா. நான் பிரண்டா பழக ஆரம்பிச்சதிலே இருந்து பெட்டரா தெரியுறா. இந்த இடத்திலே என் எண்ணமும் பிரண்ட்ஷிப்பும் எப்படித் தப்பா போச்சு?”

“ம்ம்… எனக்குப் புரியுது மச்சி. ஆனால் சைவி?”

“அதுக்கு நான் என்னடா செய்யட்டும்? ஏன்டா, இந்தக் கீதா; யாமினி; லூனா இப்படி மத்த எல்லாப் பிரண்ட்ஸ் போலத் தானே எனக்குச் சைவியும்?”

“அதை நீ தான் உறுதிப்படுத்திக்கிட்டு, சைவிக்கும் எடுத்துச் சொல்லணும்.”

“உறுதிப்படுத்திக்கணுமா? என்னடா சொல்ற? அப்போ உனக்கும் இதிலே சந்தேகமா?”

“இப்போ என் சந்தேகமா முக்கியம்? மச்சி யோசிடா. இது உணர்வு சம்பந்தப்பட்ட விசயம். உன்னதும் சைந்தவியோடதும்னு ரெண்டு பேர் என்ன உணர்றீங்கன்னு தான் பார்க்கணும். மத்தவங்க சொல்றதுக்கும் நினைக்கிறதுக்கும் என்ன இருக்கு?”

“என்ன உணரணும் நீ எதிர்பார்க்கிறே அலெக்ஸ்? இனி இதிலே நான் எவ்வளவு யோசிச்சாலும் என்ன மாறப் போகுது சொல்லு? ஒரு ஆணுக்கும் பொண்ணுக்கும் இடையிலே பிரண்ட்ஷிப் வந்தா, அதிலே இத்தனை பாண்டிங் (பிணைப்பு) தப்பா? புரியலை!”

“உனக்குப் புரியும். கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு யோசிச்சேன்னா கனெக்ட் பண்ணிப்பே. இந்தப் பாண்டிங்க நீ எப்படிப் போய் உருவாக்கின?”

“சரி சரி நானே தான் போய் அவகிட்ட பிரண்டானேன். நல்லதனமா நினைச்சது எப்படித் தப்பா போச்சுன்னு நினைக்கிறே?”

“நீ அவகிட்ட ஒரு சாஃப்ட் கார்னரை உருவாக்கி இருக்கிறே. அன்புக்கும் அரவணைப்புக்கும் ஏக்கம் பிடிச்சிப் போயிருந்தவளுக்கு உன் அன்பும் அக்கறையும் பெருசா பட்டிருக்கு. உன்னை அவளை அரவணைக்கும் தோளா நினைச்சிட்டா.”

“அவ அப்படி வேற நினைச்சா நான் என்ன செய்ய முடியும்? லவ்வுங்கிற அர்த்தத்திலே தான் இதை எடுத்துக்கணுமா? ஏன் ஒரு நண்பன் ஆதரவா இருக்கக் கூடாதா? தோள் கொடுப்பான் தோழன்னு உங்க தமிழ் சேயிங் (பழமொழி) இருக்கில்ல… அது தப்பா?”

“இருந்தாலும் நீ இம்புட்டுத் தீவிரமா தமிழ் பேச கத்துக்கிட்டு இருக்கக் கூடாது மச்சி! பழமொழி எல்லாம் ரொம்ப தெளிவா தெரிஞ்சி வச்சிருக்கே?”

“ப்ளீஸ் டோண்ட் டீவியேட் தி டாப்பிக் மேன்!”
(டாபிக்க மாத்தாதே டா).

தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கிண்டல் செய்த நண்பனை முறைத்தான் வினித். நெற்றியில் பூத்திருந்த வியர்வையைத் துடைத்தபடி கேட்டான்…

“நான் கேட்டதுக்கு இன்னும் பதில் வரலை…”.

“தோள் கொடுப்பான் தோழன்னு சொல்றது சரி. அதிலே சந்தேகமில்லை. ஆனால், இங்க தோழனைத் தாண்டி எடுத்திட்டுப் போயிருக்கா சைந்தவி. நீ ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் இதை உணர்ந்து கவனிச்சிருக்கலாம்.”

“எப்படிடா இப்படி, உணர்ந்து கவனிச்சிருக்கலாம்ங்கிற… முடிவா என் மேலே தான் தப்புங்கிறே?”

“என்னை முழுசா பேச விடு. சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி முடிச்சிடறேன்.”

“…”

‘சரி கண்டின்யூ’ என்று நண்பனைப் பார்வையால் பார்த்திருந்தான் வினித்.

அவனிடம் அலெக்ஸ் கேட்டான்…

“நீ சொன்னியே அந்த லூனா… மத்த பொண்ணுங்க எல்லாம் மும்பை பொண்ணுங்க தானே?”

ஆமாம் என்று தலையசைத்தான் வினித்.

“அவங்க எல்லாம் அக்கம் பக்கத்திலே; ஒரே பில்டிங்; ஸ்கூல்மேட்; காலேஜ்மேட்னு உனக்கு நல்லா பழக்கமானவங்க.

என்ன தான் சென்னை மெட்ரோன்னு சொல்லிக்கிட்டாலும்; இப்போ கொஞ்சம் கல்சர்ல மாற்றம் வந்திருக்குன்னாலும்… தமிழ்ப் பொண்ணுங்க டிரடிஷனல் டைப்புங்கிறது தான் உண்மை.

இதிலே உனக்கு ஒரு முறை உதவி செஞ்ச ஒருத்தி; சைந்தவி உன் ஆஃபீஸ்ல வேலை செய்யலை; வேற எந்த விதத்திலும் நீங்க கனெக்டட் கிடையாது!

வலிய போயிப் பேசிப் பழகி இருக்கே. சைந்தவிக்கு உன் மேல் விருப்பம் வந்ததில் தப்பில்லை மச்சி. நீ பிரெண்டுங்கிற லிமிட்ல நின்றிருந்தாலும், அவ அதுக்கு மேலே லவ்னு நினைச்சிட்டா.”

“திரும்ப நீ முதல்ல சொன்ன விசயத்துக்கே வந்து நிறுத்திட்ட டா. நடந்ததை இனி மாற்ற முடியாது…

அப்படி லவ்வுன்னு எடுத்திட்டதாலே தான் லவ் சொல்லாம நேரா கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கேட்டிருக்கா…

ரொம்ப நல்லவ சைவி. இனி எங்க பிரண்ட்ஷிப் எப்பவும் போல இருக்கப் போறதில்லைங்கிறது எனக்குப் பெரிய கவலையா இருக்கு. அவளும் எப்படி மனசுல கஷ்டப்பட்டிட்டு இருப்பா…”

வேதனையால் கசங்கித் தெரிந்தான் வினித். அவனுடைய வருத்தமும் கவலையும் புரியாமல் இல்லை. அலெக்ஸ் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டான்.

ஆனாலும் சொன்னான்…

“இத்தனை நாளா நீ நட்பைத் தாண்டி வேற நினைச்சதில்லை… சரி… இனி அப்படி ஒரு கோணத்தில் யோசிச்சு பாரேன் மச்சி. சைந்தவியின் அன்புக்காக… உன் மேல் அவ வச்சிட்ட பிரியத்துக்காக. அவளை உனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்ங்கிறதாலே இதைச் சொல்றேன்.”

இதைச் சொல்வது எளிதாக இல்லையென்றாலும் சொல்லிவிட்டான் அலெக்ஸ். ஒரு நண்பனாக அவனுடைய எண்ணங்களைச் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தான்.

ஆனால் இதைக் கேட்டதும் வினித்தின் மனது அத்தனை பாடுபட்டது. வேதனையுடன் மேஜை மேல் தலையைக் கவிழ்த்துக் கொண்டான். அவனுடைய கண்களில் வேதனை மட்டுமல்ல இயலாமையும் குடிகொண்டது.

ஒன்றிரண்டு நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்… ஒரு பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்து எழுந்து போனான்.

துவைத்த துணிகளை வாஷிங் மெஷினிலில் இருந்து எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்குச் சென்றான். துணிகளைக் கொடியில் காயப்போட்டு விட்டு வந்தவனை அலெக்ஸ் சாப்பிட அழைத்தான்.

“பசிக்கலை டா. நீ சாப்பிடு.”

நண்பனின் நிலையை அறிந்து கொண்டவனால் அதற்கு மேல் வற்புறுத்த முடியவில்லை. யோசிக்கட்டும் என்று விட்டு விட்டான்.

வினித் தன்னுடைய அறைக்குள்ளே சென்று கதவடைத்துக் கொண்டான். கொஞ்சம் தண்ணீரைப் பருகிவிட்டு, கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.

இப்படியொரு இக்கட்டான சூழ்நிலையை அவன் வெறுத்தான். எப்படி இப்படிச் சிக்கிக்கொண்டேன் என்று நினைத்தபடி இமைகளை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டான். சில நிமிடங்களை அமைதியில் கழித்தான்.

அந்த நேரம் சைந்தவி தன்னிடம் கேட்டது வினித்தின் காதுகளுக்குள்ளே ஒலித்துக் கொண்டே இருக்க, அவனுடைய ஞாபகம் கிளறப்பட்டது.

“யூ நோ மீ பெட்டர் வினித்… ஹௌ டிட் யூ நாட் நோ, ஐ’ம் இன் லவ் வித் யூ?” (You know me better Vinith… How did you not know, I’m in love with you?)

(என்னை நல்லா புரிஞ்சவன்… எப்படி நான் உன்னைக் காதலிப்பதை உணரலை?)

‘இவள் கேட்பதும் சரி தானே?’ என்று வினித் அப்போது திகைத்துப் போனது சிறிது நேரம் மட்டுமே.

“எனக்கு உன்னைத் தெரியும்… நல்லா தெரியும் சைவி!”

அவள் கேட்டதில் நியாயம் இல்லை என்று தோன்றியதால் கோபத்தில் அவனுடைய குரல் அழுத்தமாகவே ஒலித்தது.

“அப்புறம் எப்படி இந்தக் காதல் உனக்குத் தெரியாம போச்சு? இத்தனை பெரிய விசயத்தை மிஸ் பண்ணி இருக்கியே…”

கோபமாகவும் ஆதங்கமாகவும் அவளும் கேட்டாள்.

தான் தவறாத ஒன்றிற்கு எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்? வினித்தை அவளுடைய ஆதங்கம் பாதிக்கவில்லை. அவளிடம் மறுத்துப் பேசினான்…

“வெளிப்படையாக இல்லாட்டியும், மறைமுகமாகக் கூட இதுவரை நீ என்னை லவ் பண்றேன்னு எனக்குக் காட்டியதில்லை சைவி. நான் உன்கிட்ட பெருமையா நினைக்கிற ஒரு குணம் உன்னுடைய கண்ணியம்.

அதை எப்பவும் நீ நமக்கிடையில் கடைப்பிடிச்சிருக்கே… என்னுடைய தோழியாய்! நட்புங்கிற அந்த லைனைத் தாண்டி வந்த மாதிரி நான் உணரவே இல்லை.

நம்ம பிரண்ட்ஷிப்பைத் தவிர, வேற எதையும் நான் நமக்கிடையிலே எப்பவும் நினைச்சதில்லை சைவி. அப்படி எந்த எண்ணமும் என் மனசுல இல்லைங்கிறதாலே நான் எதையும் உணராமல் போயிருக்கலாம்னு இப்போ தோணுது.

நீ இந்தளவு என்னை விரும்புறேன்னா, எனக்கு ஒரு தடவையாவது தெரியப்படுத்தி இருக்கலாமே… என்கிட்ட நேரிடையா சொல்லணும்னு உனக்குத் தோணாம போச்சு. ஏன்மா?”

வேகமாகப் பேசத் தொடங்கியவனின் குரல் கடைசியில் உடைந்து கம்மி ஒலித்தது. அந்த, ‘ஏன்மா’ ஆதங்கமும் ஆற்றாமையுமாய் வெளி வந்து சைந்தவியைத் தாக்கியது.

அதில் உடைந்தே போனாள் அவள்.

அவளுடைய அழுகையைக் கேட்டதும் வினித் மௌனமாக நின்றான். அவனைப் பெரிதும் பாதித்தது அவளுடைய நிலை. ஆனாலும் முயன்று கேட்டான் அவளிடம்…

“நானும் கேட்கலாமில்லை…” குரல் கரகரத்தது. தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு தொடர்ந்தான்…

“நீ எப்படி என்னைத் தப்பா புரிஞ்சுட்டே?”

சைந்தவி தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டிருக்க, வினித் சொன்னான், “உனக்கு நல்லது பண்றதா நினைச்சி நட்புக்கரத்தை நீட்டினேன். இப்போ அதனாலேயே நீ வருத்தப்படும்படி ஆகியிருச்சு”.

“அழாதே சைவி! என்னை ரொம்ப ஃபீல் பண்ண வைக்கிறே நீ… ப்ளீஸ் காம் டௌன்!”

சில நிமிடங்கள் பிடித்தன. அவள் அழுது ஓய்ந்ததும் சொன்னான்…

“நான் என்ன செய்யட்டும் சைவி… சொல்லு?”

“சில் வினித்! ஐ வில் பீ ஓகே!”

நான் தேறிடுவேன்… எவ்வளவு சிரமப்பட்டு அவள் இதனைச் சொல்லியிருப்பாள் என்று வினித் இப்போதும் நினைத்துக் கொண்டான்.

ஆனால், அவள் கேட்ட, “என்னை நல்லா புரிஞ்சவன்… எப்படி நான் உன்னைக் காதலிப்பதை உணரலை?” அவனுடைய ஞாபகத்தில் நின்று இன்றும் மிகவும் வருத்திற்று.

“என்ன கேட்டுட்ட சைவி… எப்படி அப்படிக் கேட்க முடிஞ்சது உன்னாலே?”

முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

சற்று முன்னர் அலெக்ஸ்ஸூடன் பேசியதும் மனத்தில் வந்து நின்றது.

வினித் நினைத்தான், ‘அலெக்ஸ் சொன்ன மாதிரி என்னாலே நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா?

நட்பு என்பது தனி. அதனுடன் காதல் இணைந்தால்? ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா? சாத்தியமா?’.

வினித்தின் மனதும் அவனுடைய விருப்பமும்… சைந்தவியின் மனதும் விருப்பமும்… இப்படிப் பல சிந்தனைகள் அவனுக்குள்ளே அலையலையாய்த் தோன்றி உயர்ந்தன.

வாழ்க்கைத் துணை என்கிற ரீதியில், இவ்விருவருக்கும் முன்னே விதியின் பயணம் ஆரம்பமானது!

நாட்கள் சில நகர்ந்திருந்தன.

இடைப்பட்ட காலத்தில் சைந்தவி, வினித் இருவரும் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை என்றில்லை. சந்தித்துக் கொண்டார்கள். பேசிக் கொண்டார்கள். ஆனால் எல்லாமும் குறைந்துவிட்டது.

தங்களுக்கு இடையில் ஏதோ திரை விழுந்தது போல உயிர்ப்பில்லாத சந்திப்புகளாகின அவை. கலகலப்பில்லாத பேச்சுகளாக நிலவின அந்தத் தருணங்கள் யாவும்.

யாருடைய நிலையையும் காலம் கண்டுகொள்வதில்லை. அனைவரின் இயக்கமும் காலத்தின் அசைவில் என்பதும் உண்மை.

சைந்தவி தான் நினைத்தபடியே வேறு நிறுவனங்களுக்கு விண்ணப்பித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வினித்தைப் பற்றிய வருத்தம் அவளுடைய மனத்திலே ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. அவனைக் கடந்து போகும் மேகமாக இவளால் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

வினித்திற்கும் சைந்தவி கலைந்து போகும் மேகமாக இல்லை!

நட்போ காதலோ, அழுத்தமானதாக இருப்பின் எளிதில் கலைந்து விடுவது கிடையாது! கடந்தும் போய்விட முடியாது!

இதை இருவருமே தெரிந்து வைத்திருக்கின்றனர். உணர்ந்து கொண்டும் இருக்கின்றனர்.

Leave a Reply

About

Welcome To Nandhavanam Tamil Novels

Tagged with:

Leave a Reply