Forum

Notifications
Clear all

iravu  

  RSS

Thuvas
(@thuvas)
Member Moderator
Joined: 2 months ago
Posts: 17
26/02/2020 10:21 pm  

வணக்கம், ஒரு கதை படித்தேன். த்ரில்லிங்காக ஒரு இரவில் நடக்கும் கதையை அழகாக எழுதி இருந்தார்கள்.  நான் ஒரு மருத்துவர் . எனது இத்தனை வருட மருத்துவ வாழ்க்கையில் நான் ஒரே ஒரு தடவை சிறிது வித்தியாசமாக அமானுஷ்யமாக உணர்ந்திருக்கிறேன். அந்த அனுபவத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். இதில் எந்த புனைவும் இல்லை. 

நாங்கள் மருத்துவத்தை வெளிநாட்டில் படித்தோம் .ரஷ்யாவுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு நாட்டில் படித்தோம் .எங்களுடைய முதலாவது வருட மருத்துவப் படிப்பு சுவாரசியம் இன்றிதான் இருந்தது.  இரண்டாவது வருட மருத்துவப் படிப்பு ஆரம்பிக்கும் போது நாங்கள் ஐவர் நல்ல நண்பர்களானோம். மூன்று ஆண்களும் இரண்டு பெண்களும் ஆக எங்கள் குழு இருக்கும். ஒன்றாகவே வருவோம். ஒன்றாகவே போவோம். ஹரி, ராம் ,அர்ஜுன் என்று மூன்று ஆண்களும் ஸ்ருதி மற்றும் நான்  இரண்டு பெண்களுமாக இருந்தோம் (பெயரை மட்டும் மாற்றிக் இருக்கிறேன்). அந்த நாட்டு கல்வி வித்தகர்கள் புத்தக கல்வியை விட அனுபவ கல்விக்கு மிகுந்த வலிமை இருப்பதாக நம்புபவர்கள். அதனால் எங்களுடைய மூன்றாவது வருட படிப்பில் இருந்து மருத்துவத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு துறைக்கும் எங்கள் கல்லூரி இருந்த ஊரில் சிறந்த மருத்துவமனைகள் எதுவோ அந்த மருத்துவமனைகளுக்கு நாங்கள் சென்று அங்கே இருக்கும் மருத்துவர்களிடம் கற்றுக் கொண்டு வர வேண்டும். இதுதான் அவர்களுடைய படிப்பு முறை .

அப்படித்தான் எங்களுடைய நான்காவது வருடப் படிப்பின் போது gynaecology படிப்பதற்காக ஒரு மருத்துவமனைக்கு நாங்கள் செல்ல வேண்டியிருந்தது .எங்களுடைய பெண்கள் ஹாஸ்டல்  எங்களுடைய கல்லூரிக்கு நேர் பின்னாலும் ,ஆண்கள் ஹாஸ்டல் கல்லூரிக்கும் நேர் முன்பாகவும் இருந்தது. எங்கள் கல்லூரியில் இருந்து நாங்கள் gynaecologyக்கு போக வேண்டிய மருத்துவமனை மிக தூரமாக இருந்தது. எங்கள் கல்லூரிக்கு முன்னாலே மெட்ரோ ட்ரெயின் பிடித்து அதில் ஒரு ஆறு ஸ்டேஷன்கள் சென்று, அங்கு இறங்கி இன்னொரு ட்ரெயின் மாறி அதில் ஒரு ஐந்து ஸ்டேஷன்கள் சென்று ,அங்கிருந்து பஸ் பிடித்து ஒரு 45 நிமிட பயணம் செய்தால்தான் அந்த மருத்துவமனை வரும். அந்த மருத்துவமனை பார்ப்பதற்கு கொஞ்சம் பயங்கரமாகத்தான் இருக்கும்.  மிகப்பெரிய கட்டிடம் . சுற்றி சவுக்கு மரங்கள். பக்கத்தில் கடைகளோ வீடுகளோ எதுவுமே கிடையாது. அந்த பல ஏக்கர் சவுக்கு தோப்புக்கு நடுவில் ஒரு பெரிய பழைய மருத்துவமனை .  பகலில் பார்க்கும் போது அவ்வளவு பயமாக இருக்காது. அழகாகத்தான் இருக்கும். பையன்கள் ஆங்கிலப் படங்களில் வரும் கொலைகார மனநல மருத்துவமனை போல் இருப்பதாக கிண்டலடிப்பார்கள்.

இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின்போது இந்த கட்டிடம் தவிர இதை சுற்றி இருந்த அத்தனை வீடுகளும் அத்தனை கட்டிடங்களும் அழிக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த கட்டடமும் சேதமாகித்தான் இருந்திருக்கிறது.முக்கியமாக இந்த கட்டிடத்தின் பின்பகுதி முற்றுமுழுதாக தீக்கிரையாகி இருந்திருக்கிறது.ஆனால் பழமை வாய்ந்த மருத்துவமனை என்பதன் காரணத்தினால் அந்த மருத்துவமனையை புனரமைத்து உபயோகப்படுத்தி வருகிறார்கள். எங்களுக்கு இந்த பாடத்தில் ஒரு முக்கியமான சிக்கல் இருந்தது. அந்த செமஸ்டர் முடிவதற்குள் கட்டாயமாக ஒவ்வொரு மாணவரும் 72 மணித்தியாலங்கள் இரவு நேர வேலை அந்த மருத்துவமனையில் பார்த்திருக்க வேண்டும். அதற்கு தனியாக மார்க் போடுவார்கள். நாங்கள் எங்களுடைய வகுப்பில் இருக்கும் மற்றவர்கள் அனைவரும் முதலில் போகட்டும்.  கடைசியாக நாம் போய்க் கொள்ளலாம்  என்று விட்டுவிட்டோம். அது கடைசி நேரத்தில் நாங்கள் ஐவருமே எங்களுடைய 72 மணித்தியாலங்களை முழுதாக முடிக்காத நிலையில் வந்து நின்று விட்டோம். ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை . சாதாரணமாக இரவு நேர வேலைக்கு இருவர்தான் நிற்க முடியும். நாங்கள் ஐவருமே இதில் கோட்டை விட்டுவிட்டோம்,நாங்கள் ஐவருமே கொஞ்சம் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்கள்  என்பதால் எங்கள் ப்ரொஃபஸர் எங்களை அழைத்து " சரி , நீங்கள் ஐந்து பேருமே  ஒரு நாள் மதியத்திலிருந்து அடுத்த நாள் காலை வரை வேலை பாருங்கள். உங்கள் 72 மணித்தியாலங்களையும்  நீங்கள் முடித்து விட்டீர்கள் என்று நான் மார்க் தருகிறேன்" என்று சொன்னார்.சரி என்று சொல்லி  அடுத்த நாள் வேலை பார்த்து விடலாம் என்று முடிவெடுத்தோம்.அடுத்த நாள் எங்களுக்கு கடைசி இன்டர்னல்ஸ் பரீட்சை வேறு இருந்தது. சாதாரணமாக 9 மணிக்கு வகுப்பு ஆரம்பித்து 1 மணிக்கு வகுப்பு முடிந்து விடும்.  வகுப்பு முடிந்ததும் மறுபடி வீட்டுக்குப் போய் வருவது நடக்காத காரியம் . ஏனெனில் இங்கிருந்து எங்களுடைய ஹாஸ்டலுக்கு போவதற்கு குறைந்தது ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும். அங்கிருந்து வருவதற்கு ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும். அதனால் போய்வருவது நடக்கிற காரியமல்ல. அதனால் என்ன செய்தோம் என்றால் காலையில் வகுப்புக்கு வரும் போதே மதிய சாப்பாட்டை தயார் செய்து கொண்டு வந்து விட்டோம். இரவு உணவை ஆர்டர் செய்து கொள்ளலாம். அவர்கள் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்து தந்து விடுவார்கள் என்ற தைரியத்தில் மருத்துவமனைக்கு வந்துவிட்டோம் .1 மணிக்கு வகுப்பு முடிந்துவிட்டது. அப்படியே நின்றுவிட்டோம்.அங்கே மருத்துவமனையில் வேலை செய்யும் போது நாம் சாதாரணமாக நம்முடைய உடைகளில் இருக்க முடியாது. scrub எனப்படும் நுண்ணுயிர் நீக்கம் செய்யப்பட்ட உடையையே அணிய வேண்டும். எல்லோருமே scrub அணிந்து கொண்டோம்.எங்களுக்கு ஒரு அறை வழங்கப்பட்டது. ஒரு நீள hallway.அந்த hallwayயின் ஆரம்பத்தில் இருப்பது பிரசவ அறை .அதே hallway யின் அடுத்து கோடியின் கடைசியில் இருக்கும் அறை டாக்டர் களுக்கான ஓய்வறை. கடைசியில் இருக்கும் அந்த அறை தான் எங்களுக்கு ஓய்வு எடுப்பதற்காக தரப்பட்டது . ஆனால் நாங்கள் பிரசவம் பார்க்க வேண்டியது அந்த ஹாலின் முதல் அறையில். அங்கிருக்கும் பெரிய டாக்டருடன் பிரசவம் பார்ப்போம். சரியாக ஒரு மூன்று பிரசவங்கள் பார்த்துவிட்டோம்." அடுத்த பெண் எப்போது வேண்டுமானாலும் வலி ஆரம்பித்ததும் கொண்டுவந்து விடுவோம் " என்று  நர்ஸ் எங்களுக்குச் சொல்லியிருந்தார் .அந்த மருத்துவமனையில் இருக்கும் பெரிய பிரச்சனை அங்கிருக்கும் நர்சுகளுக்கு நாங்கள் என்ன சொல்கிறோம் என்று புரியாது. எங்களுக்கு அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பது புரியாது. ஏனெனில் ஆங்கிலம் அங்கு பொதுவான மொழி அல்ல. அவர்களுக்கு என்று தனியாக ஒரு மொழி இருக்கிறது. அந்த மொழியை முதலாவது வருட எங்களுடைய படிப்பின் போது ஒரு பாடமாக கற்றுக்கொண்டோம். அவ்வளவு பெரிதாகத் தெரியாது. சமாளிக்கும் அளவுக்கு மட்டுமே தெரியும். எங்கள் ஐந்து பேருக்கும் அந்த மொழி ஓரளவுக்கு தெரியும். அந்த நர்சிடம் " சரி நாங்கள் இந்த அறையில் இருக்கிறோம். ஏதாவது நோயாளி வந்தார்கள் என்றால் எங்களை கூப்பிடுங்கள். நாங்கள் வந்து பார்த்துக்கொள்கிறோம்" என்று விட்டு நாங்கள் அறையில் ஓய்வு எடுக்க ஆரம்பித்தோம்.ஆனால் மனதின் ஓரத்தில் இந்த நர்சுகள் மேல் நம்பிக்கை இல்லை. ஒருவேளை அழைக்காமல் விடுவதற்கும் வாய்ப்புண்டு என்று தோன்றியது.ஒரு நான்கு மணியிலிருந்து ஓய்வெடுக்க ஆரம்பித்தோம் . வந்த மூன்று பையன்களும் முதல் நாள் இரவு 9 மணி மட்டும் கிரிக்கெட் ஆடிவிட்டு 9 மணிக்கு மேலாக தான் அடுத்த நாள் பரீட்சைக்கு படித்து விட்டு தூங்கி இருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்களால் முழித்து இருக்க முடியவில்லை. தூக்கம் வருகிறது. தூக்கம் வருகிறது என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள்  பெண்கள் ஹாஸ்டலில் எங்கள் ரூமில் இருக்கும் ஒரு ஜூனியர் பெண்ணான மித்ராவை எங்களுடன் வந்து இணைந்து கொள்ள சொன்னோம். ஏனெனில் அவள் நாங்கள் இருவருமே அறையில் இல்லாமல் தனியாக அறையில் தூங்குவதற்கு பயந்தாள்.அவளுக்கும் எங்கள் மருத்துவமனைக்கு கொஞ்சம் பக்கத்திலேயே வகுப்புகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. அது எங்களுக்கு வசதியாக போனது. அவளையும் மருத்துவமனைக்கு வரவழைத்துக்கொண்டோம். இப்பொழுது எங்களுடைய டாக்டர்கள் அறையில் நாங்கள் ஆறு பேர் இருந்தோம்.  பையன்கள் எல்லோரும் தூங்கிவிட்டார்கள். அவர்களை தூங்க சொல்லிவிட்டு நாங்கள் மூன்று பேர் மட்டும் முழித்திருந்தோம்.   அந்த hallway யின் இரு கோடிகள் என்பதனால் எங்களுக்கு பிரசவ அறைக்கு நோயாளி வந்தால் கேட்கவோ தெரியவோ செய்யாது. அதனால் ஒரு கதிரையை எடுத்து எங்கள் ரூம் வாசலில் போட்டிருந்தோம். முழித்திருப்பவர்களில் ஒருத்தர் அந்தக் கதிரையில் உட்கார்ந்து அந்த பிரசவ அறை வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.மாறி மாறி உட்கார்ந்து பார்த்து கொண்டிருந்தோம்.அப்பொழுது எங்கள் மூன்று பேருக்குமே அடிக்கடி குழந்தைகள் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. எட்டி எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அந்த அமைதியான யாருமற்ற hallwayயில் எங்கேயுமே குழந்தைகள் கண்ணில் படவில்லை. அடிக்கடி பேச்சு சத்தம் கேட்டது .பாடல் பாடும் சத்தங்கள் கேட்டது. இது போன்ற விஷயங்களை  நம்பாத அடிப்படை குணம் கொண்டவர்கள் நாங்கள் எல்லோரும் .அதனால் யாரோ வருகிறார்கள் யாரோ போகிறார்கள் யாரோ நர்சுகள் பாடுகிறார்கள்  என்று மிகவும் சுலபமாகத் தான் அந்த சந்தர்ப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டோம்.

அப்போது நேரம் மாலை 6 மணி ஆனது சாப்பாட்டுக்கு ஆர்டர் கொடுக்கலாம் என்று சாப்பாட்டுக்கு ஆர்டர் கொடுத்தோம். பசங்களும் மெதுவாக எழுந்து கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள். மூன்று பேரும் எழுந்திருந்தார்கள் ஆனால் முழுதாக தூக்கக்கலக்கத்தில் இருந்து விடுபடவில்லை. சுவரில் சாய்ந்தவாறு கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தார்கள். சாப்பாட்டு வந்தது.கீழே மித்ராவை அனுப்பி அதை வாங்கியும் கொண்டோம்.  முதலில் நான் சாப்பிட்டுவிட்டு  அந்த கதிரையில் அமர்ந்திருந்து அந்த பிரசவ அறை வாசலை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.  7 மணியாகிவிட்டது.  ஒரு நர்ஸ் வந்து எங்களிடம் "உங்கள் அறைக்கு எதிர்ப் பக்கத்தில் இருக்கும் அறைகளை உபயோகப் படுத்துவார்களா?"என்று கேட்டாள். அதற்கு "இல்லை, தேவை இல்லை. இந்த அறையிலேயே இரண்டு கழிப்பறைகள் இருக்கிறது . தேவையான அளவுக்கு படுக்கை கதிரைகள் இருக்கிறது. அதனால் தேவையில்லை " என்று சொல்லிவிட்டோம். எங்கள் கண் முன்னாலேயே ஸ்ருதியிடமும் என்னிடமும்  கேட்டு கேட்டு ஒவ்வொரு அறையாக சாவி கொண்டு பூட்டிவிட்டு சென்றாள் அந்த நர்ஸ். அப்பொழுதும்" நீங்கள் அறையிலேயே இருங்கள் டாக்டர். நிச்சயமாக ஏதாவது கேஸ் என்றால்  கூப்பிடுகிறோம்" என்று விட்டு அந்த நர்ஸ் சென்றுவிட்டாள்.

ஸ்ருதியை உள்ளே அனுப்பிவிட்டு நான் வெளியே அமர்ந்து இருந்தேன். எனக்கு என்னவோ அந்த இடத்தில் நான் தனியாக இல்லையோ என்ற ஒரு சிறு படபடப்பு இருந்து கொண்டே இருந்தது. காரணம் தெரியவில்லை .நான் நேராக அந்தப் பிரசவ அறை வாசலையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றேன். திடீரென்று எங்கள் அறைக்கு நேர் எதிரில் இருக்கும் அறை, சில நிமிடங்களுக்கு முதல் என் கண்முன்னே என் தோழி ஸ்ருதி கண்முன்னே சாவி கொண்டு அந்த நர்ஸ் பூட்டிவிட்டு சென்ற அறையின் கதவு  மெதுமெதுவாக யாரோ உள்ளிருந்து திறப்பது போல திறந்தது. அங்கேயே அமர்ந்திருந்த எனக்கு அந்த  hallwayல்  எங்களைத் தவிர யாருமே இல்லை என்பது 100% உறுதி.ஒரு ஐந்து நிமிடம் நான் எந்த உணர்ச்சியையும்  காட்டவில்லை. பிரமை பிடித்தது போல அந்த கதவையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன். நான் சுய உணர்வில் இருந்தேனா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. என் மூளை அங்கு நடந்த நிகழ்ச்சியை உணர்ந்ததும் என்னை அறியாது அந்த இடத்தை விட்டு அறைக்குள்ளே பின் வாங்கினேன். பின்வாங்கிய என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து அர்ஜுன்" என்ன நடந்தது?" என்று கேட்டான். திரும்பி அனைவரையும் பார்த்தேனே தவிர என் வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட வரவில்லை .எல்லோருமே கேட்கிறார்கள்." ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? என்ன ஆனது? என்ன ஆனது? "என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் கேட்பது அனைத்துமே என் காதில் விழுகிறது . ஆனால் அவர்களுக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை.பனி மழையாகக் கொட்டும் அந்த சந்தர்ப்பத்திலும் என் உடலெல்லாம் வியர்த்து வழிந்தது. என் இதயம் துடிக்கும் சத்தம் என் காதுக்குள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. என் முகத்தை பார்த்த அர்ஜுன்  என் பக்கத்தில் வந்து என் கையைப் பிடித்து உலுக்கி "என்ன ஆனது?" என்று கேட்டான். கேட்டதற்கு திக்கித் திணறி நடந்த விஷயத்தை சொன்னேன். அனைவரும் சென்று வெளியே எட்டிப் பார்த்தார்கள் .ஏனெனில் அந்தக் கதவை சாவி கொண்டு பூட்டுவதை உள்ளிருந்து கூட அனைவரும் அவர்கள் கண்ணால் பார்த்து இருந்தார்கள்.அந்த கதவு லேசாக திறந்திருந்தது. இவர்கள் பார்க்கும் போதும் அந்தக் கதவு மெதுமெதுவாக உள்வாங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தது. திடீரென அந்தக் கதவு பட்டென்று அடித்து சாத்தப்பட்டது.அதை பார்த்ததும் மட்டும்தான் தாமதம், எப்படி நாங்கள் எங்கள் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டோம்,எப்படி நாங்கள் அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓடினோம், எப்படி வெளியே டாக்ஸியை பிடித்து அதில் 6 பேர் ஏறி அமர்ந்து வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தோம் என்று இப்பொழுது மட்டும் எங்களில் யாருக்குமே ஞாபகமில்லை. எங்கள் உடையை கூட மாற்றாமல் scrub அணிந்தவாறே அவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்து இருக்கிறோம்.சத்தியமாக எங்கள் ஐந்து பேரில் இதுவரை ஒருத்தர் கூட மேட்சிங் தவறி நாங்கள் உடை அணிந்தது கிடையாது .5 பேருமே எங்களுடைய உடையிலும் எங்கள் தோற்றத்திலும் மிகுந்த கவனம் செலுத்துபவர்கள்.

அடுத்த நாள் காலை நாங்கள் யாருமே வகுப்புக்கு செல்லவில்லை. அனைவருமே நாங்கள்  இரவு நேர வேலை பார்த்த காரணத்தினால் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று நினைத்துக் கொண்டார்கள். ஆனால் உண்மையில் ஆறு பேருக்குமே நல்ல காய்ச்சல் .ஒன்றாக காய்ச்சல் வந்தது .அன்று எங்கள் செமஸ்டரில் பரீட்சைக்கு முதல் கடைசி வகுப்பு என்பதால் எங்களுடைய இன்டர்ணல் மார்க்குகள் சொல்லப்பட்டிருந்தன. எங்களுக்கு மிகச்சிறந்த மார்க்குகள் கிடைத்தது. நிச்சயமாக சார் அந்த 72 மணி நேரங்களை நாங்கள் முடித்துவிட்டதாக மார்க் போட்டிருக்கிறார். இல்லை என்றால் 60 க்கு 55 மார்க்குகளுக்கு மேல் எடுக்க முடியாது. நாங்கள்  7 மணிக்கு மேலே அந்த மருத்துவமனையில் இருக்கவில்லை என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். நிச்சயமாக இரவு நேர வேலைக்கான மார்க் வராது என்றுதான் நினைத்திருந்தோம். எப்படி இந்த மார்க் வந்தது என்று எங்களுக்கு தெரியவில்லை. நண்பர்களிடம் விசாரித்ததில் நாங்கள் காலைவரை வேலை பார்த்ததாக நர்ஸ் வந்து சொன்னதாகவும் அதன் பின் ப்ரொபசர் மார்க் போட்டார் எனவும் சொன்னார்கள் . அது அந்த ப்ரொஃபஸரின் ஒரு வழக்கம். நர்சுகளை  கண்காணிப்பாளராக அமர்த்தி நாங்கள் அங்கே இருக்கிறோமா என்றும் எத்தனை மணி மட்டும் இருக்கிறோம் என்று கண்காணிக்கச் சொல்லி இருப்பார்.  நர்சுகள் எங்களுக்கு நேரே வந்து முன்னால் நின்று பார்க்க மாட்டார்கள்.ஆனால் நாங்கள் அங்கு இருக்கிறோமா என்பதை அவதானிப்பார்கள்.  அப்படி எங்களை கண்காணிக்க புரொஃபஸர் அமர்த்திய நர்சு நாங்கள் அடுத்த நாள் காலை வரை அங்கிருந்து இருக்கிறோம் என்று சொல்லி இருக்கிறார். எங்களுக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆனால் அதைப் பற்றி விசாரிக்க மனதின் ஓரத்தில் பயமாகவும் இருந்தது. எங்கள் செமஸ்டர் பரீட்சைகள் எல்லாம் முடிந்து,நாங்கள் ஐந்து பேருமே நல்ல மார்க்குகள் எடுத்து gynaecologyயில்  தேர்ச்சி பெற்றோம். எங்கள் மார்க்குகளை ப்ரொஃபஸரிடம் சொல்வதற்காகவும் நன்றி சொல்வதற்காகவும் சென்றோம்.ஏனெனில் அதற்குப் பிறகு அவர் எங்களுக்கு எந்த வகுப்பும் எடுக்கப்போவதில்லை .நாங்களும் அவரை திரும்ப பார்க்க போவதில்லை. அதனால் நாங்கள்  அவரைப் பார்க்க சென்றோம் .சென்ற போது  அர்ஜுன் சாரிடம் கேட்டான்" சார் சில நாட்கள் முன்னால் நாங்கள் இங்கே இரவு டியூட்டி இருந்தோம் அல்லவா சார் ,அன்று ஒரு மூன்று பிரசவங்கள் தான் சார் பார்க்க முடிந்தது. அதற்குமேல் பார்க்க முடியவில்லை" என்று மெதுவாக பேச்சை ஆரம்பித்தான். அதைக் கேட்டதும் பக்கத்திலிருந்த ப்ரொபசரின் அசிஸ்டன்ட் ,"ஆமாம் அன்று உங்களை கண்காணிப்பதற்காக நான் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். 3 பிரசவங்கள் மட்டுமே நடந்தது. அடுத்த நாள் மதியம் தான் நாங்கள் எதிர்பார்த்த பெண்ணுக்கு பிரசவம் ஆனது. நான் அடிக்கடி உங்கள் அறையின் பக்கம் வந்தேன். இரவு இரண்டு மணிக்கு கூட என்ன அப்படி சிரிப்பு வேண்டிக்கிடக்கிறது?" என்று விளையாட்டாக எங்களிடம் கேட்டார். எங்கள்  உடலில் இருக்கும் நீர் அப்படியே வற்றிப் போனது. இரண்டு மணிக்கு அந்த அறையில் சிரிப்பு சத்தமா? நாங்கள் ஏழு மணிக்கு காலி செய்து விட்டோமே.. என்று யோசித்து விட்டு ஐந்து நிமிடத்துக்குள் அந்த மருத்துவமனை காலி செய்து ஓடிவந்தோம்....
ஏனெனில் டாக்டர்கள் உபயோகிக்கும் அந்த அறைக்குள் நர்சுகளோ அல்லது வேலை செய்பவர்களோ சென்றால் அங்கே கடுமையான தண்டனையுண்டு. ஏனெனில் அந்த அறைக்குள் விலைமதிப்பு மிக்க புத்தகங்களும் உபகரணங்களும் இருக்கின்றன.அந்த அறைக்குள் அன்று இரவு முழுக்க நாங்களில்லை... பின்னர் யார் இருந்தார்கள்????........

நானும் எனது நண்பர்களும் நிறைய பெரிய மருத்துவமனைகளில் வேலை செய்துவிட்டோம். சிஎம்சி ,மீனாட்சி, ராமச்சந்திரா போன்ற பல மருத்துவமனைகளில் வேலை செய்து விட்டோம். தற்சமயம் ஆளுக்கு ஒரு ஊரில் மருத்துவர்களாக இருந்து வருகிறோம் .ஆனால் எங்களால் அன்று நடந்த அந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை இன்றுவரை எங்களால் மறக்க முடியவில்லை.வருடத்தில் சில நாட்களில் ஒன்றாக சேர்வோம். சேரும் போது கூட இந்த விஷயத்தை பற்றி எதிர்பாராதவிதமாக பேச்சு வந்துவிட்டால், அந்த இடத்தில் அனைவருமே அமைதியாகி விடுவோம். ஏனெனில் இந்த சம்பவம் எங்கள் 6 பேர் வாழ்க்கையில்  மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அன்று நடந்தது இப்போது கூட எங்கள் 6 பேர்களில் யாருக்குமே தெளிவாக ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு நாங்கள் 6 பேருமே அதுபோல எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்தையும் அனுபவித்தது இல்லை. எங்கள் வாழ்க்கையில் இது ஒரு அனுபவம்......


Quote

Leave a reply


 
Preview 0 Revisions Saved
Share: